Mięśniaki

Mięśniaki to niegroźne guzy mogące pojawić się w ciele kobiety w różnym wieku. Dopóki nie dają żadnych objawów, nie są groźne. Należy je jednak stale kontrolować, by mieć pewność, że wprowadzenie leczenia nie jest konieczne.

Mięśniaki - występowanie
Mięśniaki to częsta przypadłość kobiet, której pochodzenie nie jest jeszcze znane. Najprawdopodobniej za ich pojawienie się odpowiedzialne są hormony, bowiem pojawiają się one częściej u kobiet mających wysoki poziom estrogenów i niski poziom progesteronu (nie jest to jednak reguła).Przyspieszeniu rośnięcia guzków sprzyja spożywanie niektórych leków hormonalnych i okres produkcji hormonów płciowych. W okresie menopauzy obserwuje się zmniejszenie mięśniaków. Zauważa się także pewną zależność ich dziedziczenia, częściej także występują u kobiet, które nie rodziły.

Mięśniaki zbudowane są, podobnie jak ściana macicy, z mięśni gładkich. Mają różną wielkość, najczęściej 10-12 cm, choć zdarzają się i takie mające wielkość piłki nożnej, i najczęściej występują w grupie (może być ich kilka lub kilkanaście).
Mogą być zlokalizowane w ścianie macicy (mięśniaki śródścienne), na jej zewnątrz (mięśniaki podsurowicówkowe) lub rosnąć do środka macicy (mięśniaki podśluzówkowe).

R e k l a m a ▼

Objawy mięśniaków
To, jakie objawy dadzą się zauważyć zależy w dużej mierze od lokalizacji mięśniaków i ich wielkości.
Mięśniaki podsurowicówkowe i śródścienne wywołują często:
- ból podbrzusza, który przypomina rwę kulszową,
- parcie na pęcherz i odbytnicę,
- zaleganie lub nietrzymanie moczu z naprzemiennymi zaparciami i niedrożnością jelit.
Mięśniaki podśluzówkowe wywołują często:
- bolesne, przedłużające się i obfite miesiączki ze skrzepami,
- krwawienie międzymiesiączkowe.

Sytuacja taka spowodowana jest obkurczeniem naczyń krwionośnych macicy i długim czasem gojenia się miejsc po złuszczonej śluzówce.
Długotrwałe i intensywne krwawienie może doprowadzić do anemii i niewydolności krążenia. Często występują dlatego ból głowy, przyspieszone tętno, duszności.
Ten typ mięśniaków może być przyczyną niepłodności, ponieważ jajeczko ma trudności z zagnieżdżeniem się, poronień i wczesnych porodów.

Diagnoza
Ginekolog może przypuszczać, że kobieta ma mięśniaki już na podstawie objawów. Potwierdza ich obecność badaniem ginekologicznym i wynikiem badania ultrasonograficznego wykonywanego przez pochwę. Po wprowadzeniu głowicy aparatu lekarz dokładnie ogląda szyjkę macicy i jej jamę oraz jajniki. Na podstawie tego badania jest w stanie określić rodzaj, wielkość i ilość mięśniaków.

Leczenie
Mięśniaki nie wywołujące dolegliwości pozostawia się bez leczenia, jednak należy je stale kontrolować.
Mięśniaki dające niewielkie objawy leczy się farmakologicznie środkami przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi, niekiedy lekami hormonalnymi, które mogą zmniejszyć ich objętość. Wielu lekarzy rezygnuje z ich podawania, ponieważ mogą wywoływać objawy klimakterium (napady gorąca, osteoporozę, bezsenność) a po ich odstawieniu zauważa się wzrost mięśniaków.

Zabieg
Mięśniaki usuwa się podczas operacji brzusznej. Jeśli są one małe i zlokalizowane na zewnątrz macicy możliwe jest zastosowanie metody laporoskopowej, jeśli pacjentka jest w pełni zdrowa. Usuwa się je często przy usuwaniu torbieli.

Zabieg wykonuje się po menstruacji, przed 14 dniem cyklu, bowiem do tego czasu nie doszło jeszcze do ewentualnego zapłodnienia, a i krwawienie w czasie zabiegu i po nim jest mniejsze.
Szpital najczęściej opuszcza się w 4 dobie po zabiegu a po laporoskopii, drugiego dnia. Do formy sprzed zabiegu dochodzi się najczęściej po miesiącu.