RICCARDO TISCI
Pokaz kolekcji Givenchy na jesień/zimę 2010/11 – modelki ubrane w kostiumy będące wariacją na temat strojów narciarskich i tych, które zakładają nurkowie, idą pewnie w takt mrocznej, plemiennej wręcz muzyki. Sportowe fasony łączą się tu z seksownymi przezroczystościami, piórami i aksamitem, dając jedyną w swoim rodzaju pociągająco-mroczną mieszankę. Reakcje są entuzjastyczne: ,,Są kolekcje, które sprawiają, że serce na kilka sekund przestaje bić, to jedna z nich” mówi w wywiadzie dla portalu style.com amerykański projektant Alexander Wang, ,,To było nieziemskie” – przyznaje stylistka i ikona mody Catherine Baba.

Z pokazu wszyscy wychodzą oczarowani, przesiąknięci tajemniczą atmosferą i zachwyceni
W dzisiejszym świecie mody ,,Givenchy” to prawie że synonim słowa ,,cool”, ukochana marka wszystkich outsiderów, łącząca grunge i blask, bawiąca się religijnymi i gotyckimi skojarzeniami, mroczna ale zarazem modna, mająca ugruntowaną pozycję.

Ciężko uwierzyć, że do niedawna Givenchy było kojarzone raczej ze względu na swoją przeszłość – dom mody założony przez Huberta de Givenchy w 1952 roku specjalizował się w kobiecych, nowoczesnych jak na tamte czasy ubrania, które upodobały sobie postaci ikoniczne, Audrey Hepburn czy rodzina Kennedych. Pod opieką Huberta jego własny dom mody rozkwitał, nadszedł jednak czas przejścia na emeryturę – w 1995r. zastąpił go znany ze swojego zamiłowania do haute couture i przepychu John Galliano, decydując się jednak po niecałych dwóch latach na posadę dyrektora kreatywnego domu mody Dior(w której sprawdza się do dziś), zastąpił go Alexander Mcqueen. Mcqueen, buntownik z Londynu, miał ogromne problemy z odpowiednim odnalezieniem się w filozofii marki – uważał, że głównym osiągnięciem Huberta de Givenchy było udane kopiowanie projektów Cristobala Balenciagi. Givenchy stawało się coraz mniej i mniej znaczące w modowym światku budząc szacunek jedynie tych, którzy pamiętali jego złote lata.

Wszystko to zmieniło się w 2005 roku, kiedy do steru we francuskim domu mody doszedł on – pochodzący z nadmorskiego Tarentu, przywiązany do swojej matki Włoch, nazywany największym katolikiem i miłośnikiem gotyku wśród projektantów – Riccardo Tisci.
Tisci w wywiadach często wspomina młodzieńcze lata spędzone na włoskim wybrzeżu: ,,Kiedy zaczynam mówić o mojej rodzinie rozklejam się, jest wspaniała, to największe szczęście, jakie spotkało mnie w życiu” - mówi. Życie Riccardo nie było jednak usłane różami – jego ojciec umarł, gdy projektant miał zaledwie cztery lata, zostawiając swojego jedynego syna, jego matkę i osiem sióstr. By pomóc rodzinie, Tisci zaczął pracować w wieku dziewięciu lat pomagając swojemu wujkowi jako tynkarz i kwiaciarz. Choć wydaje się, że jego dzieciństwo nie należało do najłatwiejszych Riccardo wspomina je bardzo dobrze: ,,Mogliśmy nie mieć pieniędzy, ale uśmiechy, szczęście i wolność zawsze były w naszym domu. Z miłością wiąże się wiele pięknych rzeczy, dzięki którym uświadamiasz sobie, że pieniądze nie są najważniejsze”, wspomina. W końcu przyszedł jednak czas by dorosnąć, uniezależnić się od rodziny i dodatkowo wspomóc ją finansowo – siedemnastoletniemu Riccardo wydawało się, że idealnym miejscem by wreszcie się rozwinąć będzie Londyn, choć początkowo nie myślał nawet o karierze projektanta. Wszystko zmieniło się, gdy w wieku dziewiętnastu lat zapisał się na kurs do prestiżowego London College of Fashion, skuszony reklamą, którą zauważył w metrze. Nauczyciel Riccardo zauważył jego niezwykły potencjał i przekonał by ten ubiegał się o miejsce w najbardziej szanowanej angielskiej szkole kształcącej projektantów – St. Martin’s College. Tisci uległ namowom – nie dość, że udało mu się dostać do jednej z najbardziej obleganych uczelni świata, to dzięki swoim umiejętnościom plastycznym zostało mu przyznane specjalne stypendium! Punktem zwrotnym w życiu Riccardo okazało się jednak poznanie podczas ostatniego roku studiów, wtedy jeszcze nieznanej, młodej włoskiej modelki Marii Carli Boscono.

Dziś MariaCarla jest dwudziestodziewięcioletnią top modelką, ale Tisci wciąż pamięta czasy, gdy własnoręcznie dostarczała zaproszenia na pierwszy pokaz Ricardo i przekonywała top modelki, Karen Elson i Natalię Vodianovą, by w nim wystąpiły. Choć z dnia na dzień stawała się coraz sławniejsza, a liczba jej kontraktów i zobowiązań rosła, zawsze starała się pamiętać o swoim przyjacielu, zabierając go ze sobą na branżowe imprezy czy poznając z wpływowymi ludźmi. W końcu, dzięki staraniom obojga, Riccardo był gotowy do zaprezentowania całemu światu swojej pierwszej kolekcji w pokazie, który miał odmienić jego życie na zawsze. Publiczność stała – pieniędzy nie starczyło nawet na krzesła, a największe nazwiska światowego modelingu chodziły po wybiegu paląc papierosy, pijąc piwo, czy bawiąc się ogromnymi, czarnymi balonami. Ten performance przyniósł Tisci’emu ogromny rozgłos – telefony urywały się, a nikomu nieznany Włoch stał się nagle osobą, którą znać wprost wypada, ludzie byli nim zainteresowani jak nigdy dotąd. Podobnie jak zarząd marki Givenchy – to oni zobaczyli w niespełna trzydziestoletnim Riccardo osobę, która może uchronić ikoniczny dom mody przed bankructwem.
Ricardo był przerażony – wiedział, że jeśli nie uda mu się uratować Givenchy zostanie ono zamknięte, a atmosfera pracy nie sprzyjała narodzinom oryginalnych pomysłów na uratowanie marki - pracownicy, z których niektórzy pamiętali jeszcze czasy, gdy domem mody rządził Hubert, nie byli zbyt uprzejmie nastawieni do młodego projektanta znanego bardziej z artystycznych performance’ów niż nowatorskich pomysłów. Ponadto Tisci, podobnie jak McQueen, nie mógł unieść dziedzictwa Huberta – wydawało mu się, że jedyne, co ich łączy to zamiłowanie do czerni. Riccardo nie poddał się jednak tak łatwo – zaczął przeglądać modowe archiwa i odkrył, że Hubert de Givenchy to nie tylko wysmakowane kreacje dla Audrey Hepburn, ale też widoczna w wielu jego kolekcjach awangarda, wizjonerskie spojrzenia na ubrania. Projektant powoli zauważał łączące ich elementy, co pozwoliło mu w pełni ukształtować nowy wizerunek marki. Givenchy wyszło z finansowego dołka, a Riccardo został jako pierwszy z dyrektorów kreatywnych Givenchy zaproszony, by poznać samego Huberta. Młody chłopak z włoskiej prowincji odniósł sukces, którego nigdy się nawet nie spodziewał!

Skąd wzięły się inspiracje, które pozwoliły Riccardo odmienić Givenchy? Tisci jest wierzącym i praktykującym katolikiem („Nie chodzę do kościoła tak często, jakbym chciał, ale modlę się codziennie”), fascynację religijnym gotykiem widać w każdej jego kolekcji – świecące krzyże, ciężkie koronki i woalki obecne w większości jego kolekcji zapoczątkowały modę na gotycki romantyzm. Riccardo ma również nosa do trendów – to on jako jeden z pierwszych zaczął lansować powrót rockowego image’u i ćwieki. Jego inspiracje nie ograniczają się jednak tylko i wyłącznie do europejskich kręgów kultury - Tisci przyznaje, że najbardziej fascynują go cywilizacje z długą historią i tradycją pochodzące z obszarów Maroka, Północnej Afryki i Środkowego Wschodu. Riccardo to również wielki miłośnik sportu – co dało się zauważyć w jego ostatniej kolekcji, będącej wariacją na temat sportowych uniformów.

Riccardo Tisci, zwykły włoski chłopak, który w dzieciństwie nie pomyślał nawet, że kiedykolwiek mógłby związać się z modą, to obecnie jedno z jej najgorętszych nazwisk. I choć trudno w to uwierzyć, gdy widzimy tego przystojnego trzydziestoczterolatka noszącego aparat na zębach, najlepsze jeszcze przed nim – skoro w pięć lat zdołał podnieść z niemal całkowitego upadku ogromny dom mody, to czego zamierza dokonać w następnej kolejności?