Atak histerii, złość, postawienie na swoim, tupanie, krzyk, nieposłuszeństwo.... który rodzic tego nie przerabiał? Jest to typowe zachowanie dwu- i trzylatków, którzy wcielają w swoje młode życie zasady niezależności.

Buntownicze zachowanie dzieci to wynik chęci postawienia na swoim. Nie oznacza to jednak, że maluchom nie zależy na opinii rodziców, wręcz przeciwnie, nade wszystko pragną one akceptacji.
Buntowanie się, krzyczenie, pragnienie postawienia na swoim jest typowe dla dzieci w okresie 2-3 lat i z tego powinniśmy, jako rodzice, zdawać sobie sprawę. Nie oznacza to jednak, że możemy machnąć ręką i pozwolić na wszystko w nadziei, że sytuacja ta jest przejściowa, zatem wkrótce minie. O nie.

W wielu sytuacjach maluch denerwuje się, ponieważ nie potrafi jeszcze w pełni przekazać tego, o czym myśli i co chce zrobić. Ważne jest zatem, by od małego rozmawiać z dzieckiem i przekazywać mu informację w taki sposób, aby zrozumiało, co się do niego mówi. Dzięki temu ono samo będzie się starało możliwie precyzyjnie przekazać swój tok myślenia.

R e k l a m a ▼

Wychodzenie mamy z domu
Wiele dzieci przeżywa rozstanie ze swoją mamą, do towarzystwa której jest przyzwyczajony. Warto zatem przed każdym wyjściem porozmawiać z dzieckiem i powiedzieć mu o swoim wyjściu i czasie powrotu do domu. Oczywiście, małemu dziecku nic nie mówią słowa: „wrócę o 15”. Lepiej zatem powiedzieć, że wrócisz, kiedy zje obiad czy jak skończy się bajka.
Specjaliści są zdania, że nie należy wychodzić po angielsku, wtedy bowiem dziecko nie będzie czuło się pewnie i zawsze może mieć wrażenie, że mama w każdej chwili może zniknąć. Samo rozstanie także nie powinno być zbyt wylewne. Buziak w czółko i pomachanie ręką powinno zdecydowanie wystarczyć.
Dzięki takiemu podejściu do sprawy, jaką jest wychodzenie mamy z domu, istnieje duże prawdopodobieństwo uniknięcia napadu histerii i płaczu.

Ubieranie się
Wiele dzieci buntuje się podczas ubierania, co jest powodem chęci postawienia na swoim. Warto wówczas uciec się do podstępu, czyli dać maluchowi możliwość wyboru. Postawiony w takiej sytuacji zajmie się selekcją: bluza czerwona czy w paski, i nie przyjdzie mu nawet do głowy marudzenie i krzyczenie ulubionych dotychczas słów: „nieeeee ceeeee”. Wybór ten musi być precyzyjny. Pytanie: „jaką chcesz bluzę” może zakończyć się wielominutowym przebieraniem w szafie. Warto zatem zawęzić selekcję do dwóch modeli, choć jeśli dziecko zdecydowanie, ale granicach dobrego zachowania zaproponuje trzeci, powinniśmy przystać i na to.

Wymuszanie
Kolejne typowe zachowanie kilkulatka to wymuszanie. Błędem wychowawczym jest spełnianie wszystkich zachcianek dzieci, zwłaszcza w sytuacji, w której wymusiły coś na nas. Dziecko otrzymuje wówczas informację, że taki przekaz jest jak najbardziej stosowny, bowiem poskutkował. W taki właśnie sposób dziecko sprawdza, na ile może sobie pozwolić. Jeśli przekona się, że krzyk czy wymuszenie przynosi pozytywny rezultat nie możemy liczyć na to, iż wyżej wymienione zachowanie dziecka będzie jednorazowe.
Tymczasem, gdy dziecko wymusza coś na nas, rodzic powinien zachować zimną krew i przeczekać atak histerii. Tłumaczenie czegokolwiek dziecku w takiej sytuacji nie przyniesie niczego dobrego. Po tym, jak się uspokoi warto natomiast porozmawiać z dzieckiem o jego zachowaniu i dojść do wniosków, które wykorzystacie w przyszłości.

Nerwy podczas zabawy
Dziecko trudno znosi niepowodzenia, toteż podczas nieudanego układania klocków czy innej klęski dochodzi często do frustracji. Maluch uczy się z wiekiem, że nie zawsze wszystko się udaje, o czym powinniśmy mu mówić. Warto zatem pokazywać dziecku swoim zachowaniem, że porażkę należy umieć przyjąć należycie. Jeśli więc wieża z klocków nagle przewraca się, powinniśmy zareagować tak, aby dziecko nie odczuło to jako dramatu.

Jak poradzić sobie z małym buntownikiem?
Każde dziecko jest inne, dlatego należy znaleźć najbardziej odpowiedni sposób na to, by załagodzić trudną sytuację. Ważne jest jednak, byśmy byli konsekwentni i nie pozwalali na wszystko, co zapragnie nasza pociecha. Nie oznacza to jednak, że kategorycznie musimy zabraniać wszystkiego i negować jego pomysły.
Znając własne dziecko jesteśmy w stanie przewidzieć ataki złości i nakierować tak sytuację, by nie doszło do krzyku i buntu. Odwracając uwagę dziecka możemy uniknąć niejednego niepotrzebnego wybuchu gniewu.
Nie jest dobrze, jeśli zły nastrój dziecka udzieli się również nam. Nerwy i furia nie pomagają w rozwiązaniu trudnej sytuacji. Dużo lepiej jest bowiem przeprowadzić z dzieckiem rozmowę i przekazać w sposób zwięzły swój punkt widzenia.
Na dziecko pozytywnie wpływają wszelkie pochwały. Nie szczędźmy ich zatem, jeśli dziecko naprawdę na nie zasłużyło.